Οι γνώσεις μου γύρω από το αντικείμενο της Φυσικής είναι περιορισμένες. Δεν είμαι άσχετος, αλλά θα επιχειρήσω μια βουτιά στα πολύ βαθιά. Ίσως τόσο βαθιά που ακόμα και οι νομπελίστες φυσικοί να μην μπορούν να θεωρηθούν ειδήμονες.
Εχουμε λοιπόν στην Φυσική τις έννοιες της θερμότητας και της θερμοκρασίας. Η θερμότητα είναι μορφή ενέργειας. Η θερμοκρασία ενός αντικειμένου ειναι μέτρο της κινητικότητας των μορίων του. Όσο μεγαλύτερη η θερμοκρασία, τόσο μεγαλύτερη και η κινητικότητα των μορίων. Επίσης ισχύει για το ίδιο αντικείμενο, ότι όσο μεγαλύτερη η θερμότητα, τόσο μεγαλύτερη και η θερμοκρασία.
Αν πάρουμε ένα χάλκινο μήλο και αρχίσουμε να το θερμαίνουμε, τα μόρια του χαλκού θα γινουν ζωηρότερα. Όσο συνεχίζουμε να το θερμαίνουμε η θερμοκρασία ανεβαίνει. Κάποια στιγμή τα μόρια είναι τόσο ζωηρά που δεν μπορούν να διατηρήσουν τη δομή τους και το μήλο αρχίζει να λιώνει. Συνεχίζουμε να θερμαίνουμε την λιωμένη μαζα του χαλκού και το μόρια τώρα είναι τόσο ζωηρά που και αυτή η υγρή δομή καταρρέει και γίνεται αέριο. Αν συνεχίσουμε να προσφέρουμε ενέργεια τα άτομα των μορίων του χαλκού πλέον είναι τόσο ζωηρά που καταρρέει η μοριακή δομή και πλέον έχουμε ένα σύνολο από άτομα χαλκου. Περαιτέρω θέρμανση θα οδηγήσει στην κατάρρευση και της ατομικής δομής, κ.ο.κ.
Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι όσο μεγαλύτερο το ενεργειακό επίπεδο της ύλης τόσο λιγότερο περιορίζεται από τις διάφορες δυνάμεις, γίνεται πιο άτακτη, αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία κίνησης, όπως θέλετε πείτε το.
Όταν λοιπόν έγινε το λεγόμενο Bing Bang (αν υποθέσουμε ότι όντως έτσι άρχισαν όλα), η ενέργεια ήταν τεράστια, άπειρη. Δεν υπήρχε καμία δομή, καμία οργάνωση. Μόνο ενέργεια. Αυτή η ενέργεια λοιπόν σιγά-σιγά (δηλαδή μετά από κάτι τρισεκατομμυριοστά του τρισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου) άρχισε να οργανώνεται σε δομές. Το γιατί το έκανε αυτό η ενέργεια (αντί να παραμείνει απλώς ενέργεια) θα είναι το αντικείμενο άλλου ποστ.
Εκείνες τις πρώτες στιγμές της ύπαρξης σχηματίστηκαν διάφορες δομές, με διάφορες ιδιότητες. Οι ιδιότητες κάποιων δομών ταίριαζαν και έτσι ενώθηκαν με διάφορους τρόπους σχηματίζοντας άλλες, πιο περίπλοκες δομές με νέες ιδιότητες. Άλλες πάλι δομές είχαν τέτοιες ιδιότητες που όταν συναντιούνταν αλληλοεξουδετερώνονταν με βίαιες εκρήξεις ενέργειας. Αυτή η ενέργεια ενδεχομένως επηρέαζε γειτονικές δομές, τους άλλαζε τη δομή και τις ιδιότητες. Με λίγα λόγια γινόταν τις πουτάνας: Σωρία αλυσιδωτών αντιδράσεων, αλληλεπιδράσεων, εκρήξεων, κλπ.
Είναι αντιληπτό ότι για να επιβιώσει κάποια δομή μέσα σε αυτόν τον χαμό έπρεπε να είναι ΠΟΛΥ σταθερή και ανθεκτική. Και όντως, από τα τόσα τρισεκατομμύρια συνδυασμούς κάποιοι επιβίωσαν, για τον ένα λόγο ή τον άλλο, και επικράτησαν. Το υδρογόνο για παράδειγμα, πρέπει να ήταν πολύ δημοφιλές τότε. Από τη στιγμή που κάποιες δομες άρχισαν να επικρατούν οι ιδιότητές τους ευνοούσαν τον σχηματισμό άλλων συγκεκριμένων δομών κ.ο.κ.
Τελικά μετά από πολλές συμφωνίες και διαφωνίες ιδιοτήτων σχηματίστηκαν αστέρια και πλανήτες και ο ήλιος και η γη μόρια και μακρομόρια και πρωτόζωα και ευκαρυωτικοί οργανισμοί και αμοιβάδες και τσούχτρες και ψάρια και αμφίβια και πουλιά και θηλαστικά και ο άνθρωπος. Όλα αυτά είναι δομές επί δομών, με αυξανόμενη πολυπλοκότητα.
Αυτή η συλλογιστική θα μπορούσε να ονομαστεί γενικευμένη θεωρία της εξέλιξης. Ο Δαρβίνος την πρότεινε για την βιολογία. Πρόσφατα (σχετικά) και μέσω της θεωρίας των Complex Adaptive Systems άρχισε να γενικεύεται και να εφαρμόζεται (εξελιγμένη και αυτή) σε διάφορα συστήματα, από υποατομικά μεχρι ανθρώπινες κοινωνιες (οικονομία, τεχνολογία, κλπ.)
Εχουμε λοιπόν στην Φυσική τις έννοιες της θερμότητας και της θερμοκρασίας. Η θερμότητα είναι μορφή ενέργειας. Η θερμοκρασία ενός αντικειμένου ειναι μέτρο της κινητικότητας των μορίων του. Όσο μεγαλύτερη η θερμοκρασία, τόσο μεγαλύτερη και η κινητικότητα των μορίων. Επίσης ισχύει για το ίδιο αντικείμενο, ότι όσο μεγαλύτερη η θερμότητα, τόσο μεγαλύτερη και η θερμοκρασία.
Αν πάρουμε ένα χάλκινο μήλο και αρχίσουμε να το θερμαίνουμε, τα μόρια του χαλκού θα γινουν ζωηρότερα. Όσο συνεχίζουμε να το θερμαίνουμε η θερμοκρασία ανεβαίνει. Κάποια στιγμή τα μόρια είναι τόσο ζωηρά που δεν μπορούν να διατηρήσουν τη δομή τους και το μήλο αρχίζει να λιώνει. Συνεχίζουμε να θερμαίνουμε την λιωμένη μαζα του χαλκού και το μόρια τώρα είναι τόσο ζωηρά που και αυτή η υγρή δομή καταρρέει και γίνεται αέριο. Αν συνεχίσουμε να προσφέρουμε ενέργεια τα άτομα των μορίων του χαλκού πλέον είναι τόσο ζωηρά που καταρρέει η μοριακή δομή και πλέον έχουμε ένα σύνολο από άτομα χαλκου. Περαιτέρω θέρμανση θα οδηγήσει στην κατάρρευση και της ατομικής δομής, κ.ο.κ.
Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι όσο μεγαλύτερο το ενεργειακό επίπεδο της ύλης τόσο λιγότερο περιορίζεται από τις διάφορες δυνάμεις, γίνεται πιο άτακτη, αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία κίνησης, όπως θέλετε πείτε το.
Όταν λοιπόν έγινε το λεγόμενο Bing Bang (αν υποθέσουμε ότι όντως έτσι άρχισαν όλα), η ενέργεια ήταν τεράστια, άπειρη. Δεν υπήρχε καμία δομή, καμία οργάνωση. Μόνο ενέργεια. Αυτή η ενέργεια λοιπόν σιγά-σιγά (δηλαδή μετά από κάτι τρισεκατομμυριοστά του τρισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου) άρχισε να οργανώνεται σε δομές. Το γιατί το έκανε αυτό η ενέργεια (αντί να παραμείνει απλώς ενέργεια) θα είναι το αντικείμενο άλλου ποστ.
Εκείνες τις πρώτες στιγμές της ύπαρξης σχηματίστηκαν διάφορες δομές, με διάφορες ιδιότητες. Οι ιδιότητες κάποιων δομών ταίριαζαν και έτσι ενώθηκαν με διάφορους τρόπους σχηματίζοντας άλλες, πιο περίπλοκες δομές με νέες ιδιότητες. Άλλες πάλι δομές είχαν τέτοιες ιδιότητες που όταν συναντιούνταν αλληλοεξουδετερώνονταν με βίαιες εκρήξεις ενέργειας. Αυτή η ενέργεια ενδεχομένως επηρέαζε γειτονικές δομές, τους άλλαζε τη δομή και τις ιδιότητες. Με λίγα λόγια γινόταν τις πουτάνας: Σωρία αλυσιδωτών αντιδράσεων, αλληλεπιδράσεων, εκρήξεων, κλπ.
Είναι αντιληπτό ότι για να επιβιώσει κάποια δομή μέσα σε αυτόν τον χαμό έπρεπε να είναι ΠΟΛΥ σταθερή και ανθεκτική. Και όντως, από τα τόσα τρισεκατομμύρια συνδυασμούς κάποιοι επιβίωσαν, για τον ένα λόγο ή τον άλλο, και επικράτησαν. Το υδρογόνο για παράδειγμα, πρέπει να ήταν πολύ δημοφιλές τότε. Από τη στιγμή που κάποιες δομες άρχισαν να επικρατούν οι ιδιότητές τους ευνοούσαν τον σχηματισμό άλλων συγκεκριμένων δομών κ.ο.κ.
Τελικά μετά από πολλές συμφωνίες και διαφωνίες ιδιοτήτων σχηματίστηκαν αστέρια και πλανήτες και ο ήλιος και η γη μόρια και μακρομόρια και πρωτόζωα και ευκαρυωτικοί οργανισμοί και αμοιβάδες και τσούχτρες και ψάρια και αμφίβια και πουλιά και θηλαστικά και ο άνθρωπος. Όλα αυτά είναι δομές επί δομών, με αυξανόμενη πολυπλοκότητα.
Αυτή η συλλογιστική θα μπορούσε να ονομαστεί γενικευμένη θεωρία της εξέλιξης. Ο Δαρβίνος την πρότεινε για την βιολογία. Πρόσφατα (σχετικά) και μέσω της θεωρίας των Complex Adaptive Systems άρχισε να γενικεύεται και να εφαρμόζεται (εξελιγμένη και αυτή) σε διάφορα συστήματα, από υποατομικά μεχρι ανθρώπινες κοινωνιες (οικονομία, τεχνολογία, κλπ.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου